فرهاد بیدار،شیرین خفته

این قطعه را به یاد گلی می نگارم که مدت زمانی در کنارم می بود و حال با بلبل

خوش نغمه دیگری سرگرم عشقبازی  است.این صفحه را به یاد گلی سیاه می کنم

 که با خون دل  آبیاریش کرده تا به صورت حال در امده.این کلمات را به یاد گلی

می سرایم که قطرات اشک مروارید فام،غم و اندوه از رخسارش پاک می نمود

ای سوز و گداز من  ان است که من چون فرهاد بیدار و او مثال شیرین خفته است

زمان،طبیعت،سرنوشت،دست به دست یکدیگر دادهبودند تا قلب ما را به هم پیوند

زنند.دو قلب ساده و بی آلایش،دو صندوقچه مهر و عطوفت،دو حاکم منزهاز هر

عیب و نقصی را،پیروز شدند،شادی ها کردند طبیعت جشن به پا کرد،چون به آرزوی

خود رسیده بودند.

 

 

ناله دل

                    ناله دل

 

دلا چه کشیدی،همیشه دویدی،ولی به نهایت نبوده رهت

 

جز آنکه شکستی چو شیشه آهی،چه بوده خدا را مگر گنهت

 

نه از آشنایان وفا دیده ای دل نه بر باده نوشان صفا دیده ای دل

 

به جز شیشه غم چه هستی،چه هستی،که با سنگ بیداد شکستی،شکستی

 

بریز اشک لرزان که تا دیده ام من،دویدی عمری،تورادیده ام من

 

تو هم ای محبت سرابی،سرابی،برای دل من عذابی،عذابی 

فراموش شده

نمیدانم فراموشم کرده ای یا نه؟

گرچه عمری است فراموش توام

باز مشتاق تو و گرمی آغوش توام

باورم نست که بیگانه شدی با من

همچو یک خاطره ی کاسته،فراموش توام

شانه بر زلف سیاهتچو زنی،یاد من آر

که چنان زلف تو،اویخته ی بر دوش توام

نیستی تا بگویی ای مایه ناز

تشنه ی بوسه ای از آن دو لب نوش توام

حسرتی گر به دلم است،همان دیدن توست

من پرستوی خزان دیده و خاموش توام  

                                           ((عمری است که چشم براه توام))    

گناه عشق

گویی ای رهگذر از داغ دلم با خبری

که به هر ناله ات از سینه براید شرری

مگر این آتش من از سر دیوار گذشت

که در افتاده به دامان دل رهگذری

مگر آگاه شدی از غم تنهایی من

که به غمخواریم اندر دل شب نوحه گری

مگر از گلشن عشق آمدی ای بلبل مست

که چنین ناله جانسوز ندارد بشری

گر تو از آه من اینگونه پریشان شده ای

زچه در،دلبرم این آه ندارد اثری  

گل،خاک،باغبان

گل زیبا و پژمرده سلام

گل زیبا افسوس که زود پژمردی و ای گل قشنگم حیف که زیبنده بوستان دیگری

شدی .گل سرخم ، چرا قلب چون مرغ مرا رام نکردی تا باغبان سالخورده گل وجودت

را در بر گیرد . گل از دست رفته ام حسرت نخور، دنیا محل گذر است، گل خزان دیده

ام رفتی، برو باغبان دیگری شاید با تو سازگار باشد .

گل من بودی اما علف های هرز و باد غارتگر تورا از من ربودند و به دست سرنوشت

جدیدی سپردند.گل عزیز ! گل اسیر خاک است ، تو پایبند غرور و من گرفتار مهر تو

 

اسیر

سحر پروانه ای رنگین پر و بال                                  به گلهای فریبا ناز می کرد

سبک همچون نسیم صبحگاهی                              به کنج گلشنی پرواز می کرد

به سوی هر گلی می برد او را                                   دو بال نازک ناز آفرینش

از آن غافل که زیر گلبنی خرد                                    نشته کودکی اندر کمینش

به برگ لاله ای لب آشنا کرد                                     شرابی آتشین نوشید از آن جام

زمستی آنچنان بی پا و سر شد                                 که پای نازکش افتاد در دام

زبیم آن که نگریزد از این دام                                       فشار دست کودک بیشتر شد   

نگردد تا اسیر بند دیگر                                              قفس تاریکتر شد، تنگتر شد

نفس در سینه پروانه پیچید                                       زپرهای طلاییزیورش ریخت

چو آن پروانه افتاده در دام                                          کنون من نیز در بند اسیرم

برای آنکه نگریزم ز عشقش                                        عذابم میدهد شاید بمیرم